انتخاب سیستم اتوماتیک به نوع محیط، وسایل موجود در آن و بودجه بستگی دارد. برای محیط‌هایی که دارای تجهیزات الکترونیکی حساس یا اسناد مهم هستند (مانند سرورها یا آرشیوها)، سیستم‌های گازی (مانند گاز FM200 یا CO2) که آسیب کمتری به تجهیزات می‌زنند، پیشنهاد می‌شود. برای انبارها، پارکینگ‌ها یا محیط‌های صنعتی بزرگ، معمولاً سیستم‌های اسپرینکلر (آبی) گزینه‌ای اقتصادی و کارآمد هستند.

شیرهای کشویی (Gate Valves) معمولاً برای قطع و وصل کامل جریان آب در خطوط اصلی استفاده می‌شوند، زیرا در حالت باز کاملاً باز هستند و افت فشار کمی ایجاد می‌کنند. شیرهای پروانه‌ای (Butterfly Valves) به دلیل حجم کم و وزن سبک، برای فضاهایی که محدودیت جا دارند و همچنین برای تنظیم دقیق جریان آب در شاخه‌های فرعی سیستم بسیار مناسب و پرکاربرد هستند.

لوله‌های مانیسمان (بدون درز) به دلیل تحمل فشار بالا و استحکام زیاد، برای خطوط اصلی آتش‌نشانی که همیشه تحت فشار هستند، ضروری هستند. لوله‌های گروفیت (گالوانیزه گرم) نیز دارای پوششی ضدزنگ هستند که طول عمر لوله را در برابر خوردگی افزایش می‌دهد. استفاده از این لوله‌ها و اتصالات استاندارد، از نشت آب و خرابی سیستم در لحظات بحرانی جلوگیری می‌کند.

یک سیستم اعلام حریق استاندارد معمولاً شامل دتکتورها (دودی، حرارتی یا شعله)، پنل مرکزی اعلام حریق، شستی‌های دستی و آژیرها یا زنگ‌های خطر است. دتکتورها تغییرات محیط را رصد کرده و در صورت تشخیص خطر، سیگنال را به پنل مرکزی ارسال می‌کنند. پنل نیز پس از پردازش، با فعال کردن آلارم ساکنین را آگاه کرده و می‌تواند فرمان قطع وصل سیستم‌های اطفایی را صادر کند.